🍂
No przecież to oczywiste.
Przeminie życie jak listek,
ten taki jesienny, złoty.
Lecz czy ktoś pamięta o tym,
że nas za chwilę nie będzie?
Cudowne barwy są wszędzie
i idzie rok ku jesieni.
A może warto coś zmienić?
Popatrzeć czasem jak jesień
gdzieś z wiatrem te liście niesie,
lecz gdzie – to one nie wiedzą.
I ludzie też tak powiedzą,
że kto tam wie, co na końcu.
A może w jesiennym słońcu,
które ku ziemi się chyli,
warto się nad tym pochylić?
I zadać sobie pytanie,
gdzie kończy się przemijanie?
Nie lecieć z wiatrem jak listek,
lecz serce mieć wolne, czyste
i wiedzieć, że kres przemijania
to dom na niebie u Pana.
Choć wszystko przemijające,
Chrystus początkiem i końcem.

Spójrz, opadł ostatni liść.
Czy chcesz za Jezusem iść?

Ola